
System obronny Zadaru, który w tamtym czasie stanowił centrum wojskowe i administracyjne Dalmacji, był największą i najmocniejszą twierdzą nad Adriatykiem oraz kluczowym punktem obrony trasy morskiej między Wenecją a Korfu, a także miał za zadanie obronę z lądu przed zagrożeniami czyhającymi ze strony Cesarstwa Osmańskiego.
Zadar zachował najważniejsze elementy fortyfikacyjne systemu obronnego „alla moderna”: mury miejskie z szeregiem baszt, wśród których znajduje się Ponton - pierwsza baszta „alla moderna”, największa twierdza nad Adriatykiem, monumentalna lądowa brama miejska - arcydzieło architektury renesansowej XVI wieku, oraz zewnętrzna twierdza Forte. W celu obrony Šibenika przed flotą osmańską w połowie XVI wieku na skalistym grzbiecie, w samym wejściu do kanału šibenickiego św. Antoniego wzniesiono twierdzę św. Mikołaja. Twierdza została zbudowana na kształt trójkąta na podstawie rysunków Gian Girolama Sanmichelli, a bryła została podzielona na trzy poziomy, dzięki czemu stanowi świetny przykład odizolowanej twierdzy zbudowanej zgodnie z wymaganiami systemu fortyfikacyjnego „alla moderna”.


